Title

Kirgizië - deel 2

Klik op de foto om naar de Kirgizië Foto gallery te gaan.

De tweede dag waren we net op zoek naar een kampeerplekje in weer zo'n idyllische vallei, en liepen daarbij langs een yurt (het was eigenlijk meer een tent, maar yurt klinkt interessanter), toen er een herder in vliegende vaart op ons af kwam galopperen op zijn paard (herders zitten altijd op een paard, we hebben nog geen enkele herder zien lopen). Na een enthousiaste (maar ondanks onze Communicatie Kit ® nogal moeizame) communicatie, werd het duidelijk dat hij ons uitnodigde in zijn joert. Hij bond zijn paard vast, loodste ons mee, zette een zak aardappelen neer, en gaf me een mes om ze te schillen. Dus dat deed ik maar, en terwijl Wouter water ging halen, probeerde ik een gesprek met hem aan te knopen:

  1. Paard goed
  2. Aardappels goed
  3. Kirgizië goed
  4. Dank u wel

Hij antwoordde vanalles, maar ik kon er geen touw aan vast knopen. Omdat glazig kijken en in mijn beste kirgizisch zeggen dat ik hem niet begreep alleen opleverde dat hij harder ging praten, knikte ik uiteindelijk enthousiast. Even later bleek eindelijk wat hij wilde zeggen: hij moest nog naar Karakol (dat 25 km verderop ligt), dus hij at niet mee, maar wij mochten wel in zijn yurt eten en slapen. Ontroerd over zoveel gastvrijheid zwaaiden wij hem uit, terwijl hij op zijn paard sprong en er vandoor galoppeerde (waarbij hij maar net bleef zitten). Dus wij aten heel idyllische aardappels bij een olielampje en vielen met een glimlach om onze lippen in de idyllische yurt in slaap.

We werden echter midden in de nacht opgeschrikt door stemmen. De herder kwam binnenvallen, vergezeld van zijn zoon (die erg dronken was); ze ploften op bij ons op het bed neer en er kwam wodka tevoorschijn. Met slaapdronken hoofden, bladerend in onze Communicatie Kit ®, probeerden we intussen een soort gesprek op gang te brengen (hoewel de zoon, die steeds kirrend omviel omdat hij zo dronken was, geen Russisch sprak). Na de Wodka-ronde kwam een kumys-ronde. Kumys (spreek uit: "koemies") is gefermenteerde, licht-alcoholische paardenmelk, de traditionele Kirgizische drank; het ruikt een beetje naar karnemelk maar smaakt zegmaar wat vreemder. Daarbij ontdekte ik dat daarbij geldt dat hoe meer kumys je drinkt (kom dapper leegdrinken om er maar vanaf te zijn), hoe meer je krijgt bijgeschonken, dus dat ik in een soort perpetuum mobile was beland. Na de kumys-ronde kwam een sigaretten-ronde (de herder had intussen tranen in zijn ogen en we zeiden over en weer dat we vrienden waren), en daarna... nestelden de 2 zich naast ons in het krappe bed. Dat was hoogst on-idyllisch, om niet te zeggen vervelend, want de zoon lag de hele nacht luid te lallen, en kroop nogal dicht tegen Wouter aan (wellicht dacht hij dat ik het was), zodat we met zijn 2en slechts 60 cm bed te delen hadden. Dus zodra het licht werd, zijn we hem maar stilletjes gepeerd...

Om een lang verhaal kort te maken, we hebben mooi wel in een yurt geslapen (of beter gezegd, overnacht), en tellen nu dus mee in het backpackers-hotel in Karakol. Maar we waren wel wat brak erna, en de volgende dag hebben we maar weer "gewoon" tussen de paarden gekampeerd.

De trekking eindigde bij de warme bronnen van Altyn Arashan, waar we hebben gepicknickt (schaap, wodka en kumys) met een Kirgizische familie. Terug in Karakol, bezochten we de veemarkt, een druk gebeuren, dat gaaf om te zien is maar tegelijk ook wel tergend voor tere vega-harten.

verder naar deel 3 >

< terug naar deel 1