Title

Kirgizië - deel 3

Klik op de foto om naar de Kirgizië Foto gallery te gaan.

Het leek ons leuk om dit prachtige land op de fiets te verkennen. Nu bleek alleen al het huren van fietsen in Kirgizië best een opgaaf te zijn. We begonnen onze zoektocht in Karakol. Het informeren verliep sowieso al vrij moeizaam, omdat we onze Communicatie Kit ® vergeten hadden en dus alles moesten tekenen. Natuurlijk weten Kirgiezen heel goed wat fietsen zijn, maar het herkenbaar tekenen van versnellingen en bagagedragers is lastiger. Bovendien zag men daar het nut niet zo van in. Na uren onderhandelen en ten slotte enthousiast wederzijds hoofdgeknik kwamen er uiteindelijk twee fietsen te voorschijn. Mét bagaedrager en versnellingen, dat wel. Maar tevens van Chinese makelij, en dus niet groter dan een kinderfietsje in Europa. Terwijl onze fietsverhuurder ons trots een demonstratie gaf, brak er een handrem af. Hm.

In Bishkek hadden we meer geluk. We werden nog steeds wat vreemd aangekeken - daar konden we dus mooi alvast aan wennen - maar vertokken ten slotte gewapend met twee mooie stevige mountainbikes voor een 9-daagse rondtoer door Kirgizië. We hadden op onze kaart slechts een grove toer uitgestippeld, en hadden weinig idee van waar we terecht zouden komen.

De eerste 70 kilometer verliepen over een oersaaie drukke weg vol dieseldampen, en nog voor we Bishkek uit waren hadden we onze eerste lekke band. Ik zat er al vrij snel aardig doorheen en had enorme last van mijn rug vanwege een ooit gebroken rugwervel: een goed begin dus. Tot overmaat van ramp kwamen we 's avonds in een ongelooflijk mistroostig stadje waar alles wat ooit onder het Sowjet regime industrie was lag weg te roesten en te stinken. Uiteindelijk wisten we toch nog een dorpje verder te komen waar we hartelijk werden onthaald door een lieve familie. Alle ellende van de dag was snel vergeten.

Dag twee was een erg sportieve dag - al zijn Wouter en ik het er nog steeds niet over eens hóe sportief. In elk geval deed Kirgizië haar bergachtige imago eer aan; we moesten een pas over van meer dan 3500 meter, een hoogteverschil van goed 2500 meter... Hoewel Wouter zich prima vermaakte, evenals de talloze verbaasde automobilisten die langstuften, waren mijn rug en ik wat minder enthousiast, en hebben we na 1500 hoogtemeters in een soort compromis de fietsen achter op een vrachtwagen gegooid en zijn het laatste stuk meegelift.

Eenmaal boven was het uitzicht adembenemend: een enorme hoogvlakte met daarachter de volgende bergketen, grazende paarden en koeien, hier en daar een yurt en dit alles verlicht door een vuurrode ondergaande zon. Lag het Shangri La hier niet ergens in de buurt... Met dit uitzicht aten we voor ons tentje met behulp van tentharingen onze pasta - en voelden ons de koning te rijk.

De daaropvolgende dagen verliepen over grindwegen door meest schitterende landschappen: grazige, steppe-achtige hoogvlaktes, kale heuvels met hier en daar een wildwest-dorpje, en woeste kloven. En overal weer die vriendelijke mensen. Nog voordat jij iemand hebt gezien, hebben ze jou allang in de gaten en komen hordes kinderen op je afstormen, rennen met je mee - al of niet te paard - of proberen je in te halen op hun driewieler. Wat ze vaak nog lukte ook.. Overal zwaaiden de mensen, lachten je vriendelijk toe (of uit?) of knikten op zijn minst vriendelijk. En overal werden we hartelijk onthaald en getrakteerd op watermeloen, thee, of op de overheerlijke Kumys...

Hoewel met de vele gesprekjes en bezoekjes aan mensen ons Russisch met sprongen vooruit ging (helaas waren we meestal even later al die (veelal acht-lettergrepige) woorden weer vergeten, ook met sprongen weer achteruit dus), konden we maar niet aan die kumys wennen. Even alle culturele correctheid overboord zettende: het is gewoon ontzettend VIES. Wat dat betreft gaapt er een onoverbrugbare kloof tussen de Kirgiezen en ons.

Mensen die in yurts op een uitgestorven vlakte wonen, zijn maar wat blij met een beetje aanspraak, en dus werden we bijna altijd op de thee gevraagd als we langsfietsten. Thee is in Kirgizie erg lekker: ze doen er een soort brokkelige melk doorheen, dus het smaakt lekker romig. Er staat ook altijd een kommetje zout voor door de thee (niet te verwarren met suiker, zoals ik deed, waarna ik enkele van de ongelukkigste momenten van mijn leven beleefde, omdat de ferme gastvrouw de kom naar me toe bleef schuiven ("DRINK!")). Verder is er een soort plat brood, dat je naar believen in stukken scheurt, en waar je een soort klonterige room of boter overheen kan doen met een lepeltje. je kunt natuurlijk ook gewoon direct de opscheplepel met room of boter in je mond stoppen, kirgiezen nemen het wat dat betreft niet zo nauw.

Maar dan. Je denkt: wat een lekkere thee. En dan. Zetten ze plotseling, een grote kom koemies voor je neer. En dat doen ze met zo'n plechtige triomfantelijkheid dat je geen woord van protest over je lippen krijgt. Wat je even later dan weer betreurt. Want koemies is echt niet weg te krijgen. ook niet als je het echt wilt. Zelfs niet als je heel flink bent. Wouter lukte het om het onder zijn tong door naar zijn keelgat te sluizen. Mij niet. Dus blijf je zitten met die enorme kom tot aan de rand gevuld met Kirgizië's nationale trots. Als je gaat verzitten, schuiven ze de kom met je mee en roepen ze: "Drink! (intonatie: "Zuipen, kreng!"). Uiteindelijk zeiden we dan laf iets van "Njet koemies, stomak", en wreven daarbij beteuterd over onze maag, terwijl de gastvrouw ons niet-begrijpend aankeek. Misschien moeten we het ze toch eens gaan vertellen. Van de kumys. Dat ze er misschien beter kaas van kunnen maken.

verder naar deel 4 >

< terug naar deel 2

< terug naar begin