Title

Oezbekistan

Klik op de foto om naar de Oesbekistan foto gallerij te gaan

Oezbekistan is een leuk land, hoewel heel erg anders dan Kirgizië. Oezbekistan ligt naast Kirgizië, maar is anders: het leven is er meer "gesetteled", meer op landbouw georienteerd, en de oezbeekse civilisatie zou je "geciviliseerder" kunnen noemen - als dat geen belediging voor de Kirgiezen zou zijn. 90 % van de Oezbeken is islamitisch, wat goed te merken is - al is het alleen maar aan de ongelooflijke gastvrijheid die we meteen na aankomst in het land al ontmoetten - de eerste dag in Oezbekistan werden we door de ene na de andere familie thuis op de thee (wat inhoudt: te eten) uitgenodigd. Waardoor we overigens in record tijd hevige diarree (Minka) respectievelijk een zware voedselvergiftiging (Wouter) opliepen. Maar na een paar uiterst ellendige dagen in Samarkand waren we dankzij antibioticakuur gelukkig weer snel de oude... Geen kwaad woord over de Oezbeeke gastvrijheid!

Oezbekistan is een uitgestrekt land (ruim zo groot als Zweden), dat op merkwaardige plekken (een Sovjet-verdeel-en-heers taciek) begrensd wordt door onder meer Tajikistan en Kirgizië. Oezbekistan probeert net als Kirgizië op zijn eigen manier op te krabbelen na de plotselinge onafhankelijkheid. Maar terwijl de Kirgizische president Akajev redelijk liberaal is (al zijn lang niet alle Kirgiezen even enthousiast over hem), is president Karimov van Oezbekistan een hoge pief van de oude Communistische Partij die op niet echt democratische wijze aan de macht is gekomen. Hij is dan ook niet erg populair, ook door de harde maatregelen die zijn regering treft. De Oezbeekse regering kampt met grote problemen, zoals het gebrek aan inkomsten van het land (het is overigens wel iets rijker dan Kirgizië). De Russen hebben ooit bedacht dat Oezbekistan de katoenleverancier van de Sovjetunie moest worden, en dat is op dit moment nog steeds het belangrijkste product. Maar van ruwe katoen alleen kun je moeilijk rondkomen, helemaal als de buurlanden waar je het naartoe zou kunnen exporteren ook arm zijn. Oezbekistan probeert dus wanhopig aan geld te komen, maar is tegelijk bang dat buitenlandse investeerders er met hun grondstoffen vandoor gaan, en ontmoedigt dit investeren dus. De meeste grond is nog steeds staatseigendom, en van hogerhand wordt nog altijd opgelegd wat en hoeveel door wie verbouwd moet worden. Wat helaas nog altijd voornamelijk katoen is, een gewas dat helemaal niet geschikt is voor het droge Oezbeekse klimaat. Ook op religieus gebied houdt Karimov de teugels stevig in handen: bang als de regering is voor islamitsch fundamentalisme, zijn al te sterk religieus getinte uitingen verboden (zoals het door een microfoon oproepen tot gebed) - hoewel de Oezbeken over het algemeen een stuk minder streng islamitisch zijn dan bijvoorbeeld mijn buren. Je begrijpt dat de meeste mensen niet zoveel van hun president moeten hebben (al zeggen ze het niet zo hard, ze steken wel subtiel hun duim naar beneden).

Schrijnend om te zien is het feit dat veel hoogopgeleide mensen, die een diploma voor advocaat of arts op zak hebben, niets anders rest dan taxichauffeur te worden, omdat ze niet rond kunnen komen van de lage advocaten- of artsensalarissen. Schrijnend om te zien is ook de manier waarop de natuur misbruikt en uitgeput wordt, met geen enkel oog voor iets anders dan korte-termijn winst.

Maar verder is Oezbekistan een erg mooi land- niet echt qua natuur, die is vooral vlak, droog en stoffig, maar wel wat de mensen en de prachtige oude bouwwerken en zijderoutesteden betreft. We hebben de steden Samarkand, Bukhara en Khiva bezocht, waar schitterende moskeeen, medressa's en mausoleums te zien zijn, in een ver verleden gebouwd door megalomane, door testosteron bevangen alleenheersers - maar daardoor niet minder indrukwekkend. Enorm hoge poorten, ingelegd met prachtige gedetailleerde geometrische motieven, glanzende turqoize koepels... Het ware zware tijden voor onze arme Canon EOS 300. En voor ons natuurlijk ook, vroeg op als we moesten om al die prachtig zonsopgangen boven een passende achtergrond van koepels en minaretten vast te leggen.

Terwijl de mensen in Oezbekistan al om 6 uur 's ochtends bezig zijn met het op minutieuze wijze vegen van hun stoepje, gevolgd door uitgebreid schoonspuiten met kostbaar water, zijn ze minder bedreven in het schoonhouden van hun WC's. Hoewel ik zelf ook niet de schoonste ben (degenen die mij goed kennen en mijn afwas wel eens gezien hebben, weten dat), kon ik echt niks van die WC's maken. Ik ben zelfs een keer naast de WC's gaan zitten (waarop er natuurlijk net een poltitieagent aankwam). Meestal gaat het om een soort stal met een paar lage betonnen schotten, waartussen met enige moeite van-oorsprong-witte potten met gaten zijn te herkennen. Naast deze gaten liggen drollen van alle leeftijden, overal fladderen bladzijden uit russiche boeken rond (daar vegen Oezbeken hun billen mee af), en onderwijl sijpelt er een klein stroompje water uit de gaten, te zwak om iets door te spoelen, maar niet om de boel geleidelijk aan onder te laten lopen. Natuurlijk heb ik een hippe broek-met-wijde-pijpen en helaas maar 2 handen. Dus ik verlang op zo'n moment best wel naar een schone blinkende WC met bloemetjesWCpapier, een Dual Action Toilet Blokje en natuurlijk een verjaardagskalender.


verder naar deel 2 >